در میان این همه نازیبایی، لبخند بر لبت مینشیند وقتی میبینی حتی حضور هدیه تهرانی با آن ادا و اطوار و میآیم و نمیآیمش در یک فیلم هم باعث مطرح شدن آن فیلم نمیشود در شرایطی که موضعاش را با دولت کودتایی معلوم نکرده است. لبخندی از نوع آن وقتهایی که به زیبایی مینگری.
آگاهی بدست نمی آید مگر به میزان آزادی، یعنی امکان فاصلهگیری از تعیّنهای طبیعی، تاریخی، اجتماعی و روانی (چهار زندان).
در سالن دانشگاه از این بنرهای «آدابی» چند تا گذاشتن، عنوانش هست «حرفهای گمشده». توش یه سری از این طرحهای گرافیکی هستش و پایین همش یه جملاتی نوشته شده و پایین اونا نوشته «مقام معظم رهبری». شاید ده تا حرفِ گمشده. همین!
ما اینجا هر چه داریم میریزیم روی دایره... این جا خودخودمان هستیم. نه نقشهایی که به ما محول شده است. نه آن تصویری که خودمان یا دیگران از ما ساختهاند. اینجا ما هستیم.
تخصص نیمی از ما نرمافزار و نیم دیگر میکروبیولوژی است. ما علائقمان، درگیریهای ذهنیمان، دیدگاههایمان و تردیدهایمان را اینجا مینویسیم. شاید تعبیر شل سیلور استاین بد نباشد: اینجا بخشی از گوشههای ناصافمان را گرد میکنیم تا با هم بهتر غلت بخوریم، دنیا را نظاره کنیم و از زندگی لذت ببریم. اینجا صندوق مشترک امانات ماست. ما که از هشت هشت هشتاد و هشت آغاز کردیم تا ... خدا میداند.
| ادامه »
