اگر فکر میکنی به جایی پناه میبری در اشتباهی. اگر فکر میکنی پدر و مادر، دوست، هموطن، قانون، سازمان ملل، یا حتی نذر و نیاز تو را پشتیبانی میکنند، در اشتباهی. اگر فکر میکنی آغوشی هست در اشتباهی. برای در امان بودن تنها میتوانی پناه باشی. امان دهی. راه همین است.
عجب نقشی داره ایفا میکنه این تلویزیون و رسانه ملی در آموزش فرهنگ و ادب ایرانی و اسلامی. خدا رو شکر که ما از یه زمانی(که هیچ کی نمیدونه چند ماه پیش بود) دیگه تلویزیون نمیبینیم. اما مجموعاً تو این یه ساعتی که تو کل عید از سریالهای عیدانه مستفیض شدیم کلی فحش و ضایع کردن و فک پیاده کردن بلد شدیم که میتونیم بریم باهاش تو اجتماع گلیممون رو از آب بکشیم. البته جامعه ما این طرز صحبت و رفتارهای حال گیرانه رو هم میطلبه. یعنی یه جورایی خلایق هر چه لایق.
ما اینجا هر چه داریم میریزیم روی دایره... این جا خودخودمان هستیم. نه نقشهایی که به ما محول شده است. نه آن تصویری که خودمان یا دیگران از ما ساختهاند. اینجا ما هستیم.
تخصص نیمی از ما نرمافزار و نیم دیگر میکروبیولوژی است. ما علائقمان، درگیریهای ذهنیمان، دیدگاههایمان و تردیدهایمان را اینجا مینویسیم. شاید تعبیر شل سیلور استاین بد نباشد: اینجا بخشی از گوشههای ناصافمان را گرد میکنیم تا با هم بهتر غلت بخوریم، دنیا را نظاره کنیم و از زندگی لذت ببریم. اینجا صندوق مشترک امانات ماست. ما که از هشت هشت هشتاد و هشت آغاز کردیم تا ... خدا میداند.
| ادامه »
